Op 17 januari overleed op 86-jarige leeftijd Prof. Dr. Ing. Dr. h.c. Hans-Wolf Reinhardt.
Prof. Hans-Wolf Reinhardt werd geboren in Breslau op 28/11/1939. Hij studeerde Bauingenieurwesen aan de TH Stuttgart, waar hij na het behalen van zijn ingenieursdiploma doorging als promovendus. In 1968 promoveerde hij op het onderwerp Beitrag zur spannungsoptischen Untersuchung instationärer räumlicher Wärmespannungszustände. Na zijn promotie werkte hij een jaar als Postdoc aan het Illinois Institute of Technology in Chicago. Na zijn terugkeer in Stuttgart in 1969 werd hij wetenschappelijk medewerker aan het Institut für Werkstoffe im Bauwesen.
In 1975 werd hij benoemd tot hoogleraar aan de TU Delft, waar hij hoofd werd van de groep experimenteel onderzoek in het Stevinlaboratorium, als onderdeel van de groep Betonconstructies. Kort na het aanvaarden van zijn hoogleraarschap verraste hij de Nederlandse bouwwereld door, bij zijn intreerede, een pleidooi te houden voor ‘Demontabel bouwen’. In die tijd was onderzoek nog vooral gericht op constructieve veiligheid en verbetering van ontwerpmodellen. Dit voorstel was een eye-opener en een impuls om anders te gaan denken over betonconstructies, en het optimaal gebruiken en hergebruiken van materialen.
Kort na deze grensverleggende presentatie werd in het Stevinlaboratorium gestart met een grootschalig onderzoek naar demonteerbaarheid, met het oog op hergebruik van een geprefabriceerde vloer, bestaande uit holle vloerplaten met daartussen een mortel met zeer lage sterkte. Door het opsluiteffect van deze betonmortel in de langs- en dwarsvoegen kunnen de voegen, ondanks de lage mortelsterkte, grote normaal- en schuifkrachten overdragen, maar zijn daarnaast eenvoudig en snel, en zonder schade, te demonteren en te hergebruiken. Dit onderzoek trok zowel nationaal als internationaal veel aandacht en kan nu worden gezien als een van de eerste aanzetten tot het denken in termen van sustainability. Dat is nu, tientallen jaren later, uitgegroeid tot een van de belangrijkste criteria in het bouwen.
Een andere belangrijke ontwikkeling in die tijd was de start van het onderzoek ‘Betonmechanica’. Dit had tot doel niet-lineaire elementenberekeningen te ontwikkelen en te optimaliseren als ondersteuning voor het adequaat analyseren van het gedrag van betonconstructies onder diverse belastingen en vervormingen. Hiertoe werd een onderzoeksprogramma ontwikkeld, waarbij de samenwerking tussen groepen met verschillende expertises essentieel was. Het onderzoek werd uitgevoerd door de afdelingen Mechanica (Prof. Blauwendraad), Beton- en Betonconstructies bij de faculteit Civiele Techniek en TNO, waarbij intensief werd samengewerkt. Via de internationale contacten van Prof. Reinhardt in de VS werd ook op het gebied van de betonmechanica een samenwerkingsverband in het leven geroepen. Voor het onderzoek in het Stevinlaboratorium betekende dit dat een sterke focus werd gericht op het optimaal formuleren van het gedrag van beton als bouwmateriaal onder diverse soorten belasting en randvoorwaarden als input voor de NLFEM-programma’s. In het Stevinlaboratorium werd daarom uitvoerig onderzoek verricht naar breukmechanica en scheurwrijving, betontreksterkte onder impactbelasting, aanhechting betonstaal-beton en tijdsafhankelijk gedrag (krimp, kruip en relaxatie).
In 1986 ging Prof. Reinhardt terug naar Duitsland, waar hij hoogleraar Baustoffkunde werd aan de TH Darmstadt. In 1990 verhuisde hij terug naar Stuttgart, waar hij hoofd werd van het Institut für Werkstoffe im Bauwesen. Ook na zijn pensionering in 2006 bleef hij actief als vrijwillig medewerker bij deze instelling en bleef hij deelnemen aan internationale vergaderingen in RILEM en fib verband over nieuwe ontwikkelingen en voorschriften. Zijn input werd daarbij zeer op prijs gesteld.
Terugkijkend naar zijn 11-jarige periode aan de TU Delft kunnen wij stellen dat Prof. Reinhardt van grote betekenis is geweest door het initiëren en begeleiden van grensverleggend onderzoek dat internationaal hoog werd gewaardeerd. Hij stond open voor samenwerking op nationaal en internationaal niveau om daarbij optimaal van elkaars expertise gebruik te kunnen maken. Dit was niet alleen efficiënt maar ook stimulerend.
Als hoofd van de onderzoeksgroep Beton- en Betonconstructies in het Stevinlaboratorium II was hij toegankelijk voor alle medewerkers, zowel met wetenschappelijke als technische achtergrond. Materiaalkunde was voor hem niet alleen ‘werk’ maar ook ‘hobby’. Zijn positieve instelling, en de daarmee gepaard gaande resultaten, zorgden voor een goede atmosfeer in de groep. Iedereen was ervan overtuigd dat het uitgevoerde onderzoek relevant was voor de ontwikkeling van de bouw en droeg daar graag aan bij.
Wij denken met zeer veel waardering terug aan de periode dat hij de leiding had over het onderzoek in het Stevinlaboratorium II en alle impulsen die hij heeft gegeven.
Joost Walraven
Reacties