Composietwapening is een niet-metalen wapening die bestaat uit vezels, meestal glas- of basaltvezels, die met een kunsthars zijn gebonden tot staven. Het gebruik ervan heeft de afgelopen jaren een duidelijke opmars doorgemaakt, gedreven door de aandacht voor duurzaamheid: de milieu-impact per volume-eenheid is lager en het materiaal corrodeert niet, waardoor een kleinere betondekking mogelijk is en 'betonrot' niet meer optreedt. Omdat het gedrag wezenlijk afwijkt van dat van staal, vragen ontwerp, verwerking en uitvoering een andere benadering. Dit artikel beschrijft de praktische en uitvoeringsgerichte lessen uit recente projecten met composietwapening in prefab betonelementen.

Composietwapening is allesbehalve nieuw in Nederland. In het verleden werd het materiaal vooral toegepast in situaties waarin traditioneel wapeningsstaal duidelijke beperkingen kende. Denk daarbij aan constructies in gebouwen met veel elektrische installaties of gevoelige radiostraling, aan start- en ontvangstschachten voor tunnelboormachines, en aan toepassingen waarbij koudebruggen voorkomen moeten worden.

Sinds 2023 lijkt er een hernieuwde belangstelling te zijn voor deze alternatieve wapening. Door de verduurzamingsopgave ontstaat er ruimte om te experimenteren, onderzoeken en te innoveren bij zowel kennisinstituten, aannemers en opdrachtgevers (zie kader ‘Recent in Nederland).